Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Chełmnie

Formularz UK 1

Sygnatura akt

II K 514/24

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

USTALENIE FAKTÓW

Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1. 

J. K. (1)

Działając wspólnie i w porozumieniu z R. K. w sklepie odzieżowym (...) przy ul. (...) w C., usiłował dokonać obrotu:

- w dniu 22 marca 2024 r. towarem, w postaci 167 sztuk odzieży i perfum, oznaczonym podrobionymi zarejestrowanymi znakami towarowymi: A., C. K., T. (...), E. (...), L.’s, V.’s S., H. B., Puma, D., P. R., C. H., J. G., L., C., G., D.&G., M., D., L., A., C., T. (...),

- w dniu 5 lipca 2024 r. towarem, w postaci 58 sztuk odzieży
i perfum, oznaczonym podrobionymi zarejestrowanymi znakami towarowymi: T. (...), A., H. B., C. K., Puma, V., C., C. H., D., J. G., M. F. K. P., Jo M. L., P., G., T. (...), P. R., L.,

tj. o przestępstwo z art. 13 § 1 Kodeksu Karnego w zw. z art. 305 ust. 1 ustawy Prawo własności przemysłowej.

2. 

R. K.

Działając wspólnie i w porozumieniu z J. K. (1) w sklepie odzieżowym (...) przy ul. (...) w C., usiłował dokonać obrotu:

- w dniu 22 marca 2024 r. towarem, w postaci 167 sztuk odzieży i perfum, oznaczonym podrobionymi zarejestrowanymi znakami towarowymi: A., C. K., T. (...), E. (...), L.’s, V.’s S., H. B., Puma, D., P. R., C. H., J. G., L., C., G., D.&G., M., D., L., A., C., T. (...),

- w dniu 5 lipca 2024 r. towarem, w postaci 58 sztuk odzieży i perfum, oznaczonym podrobionymi zarejestrowanymi znakami towarowymi: T. (...), A., H. B., C. K., Puma, V., C., C. H., D., J. G., M. F. K. P., J. M. L., P., G., T. (...), P. R., L.,

tj. o przestępstwo z art. 13 § 1 Kodeksu Karnego w zw. z art. 305 ust. 1 ustawy Prawo własności przemysłowej.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

W dniu 22 marca 2024 roku w sklepie odzieżowym (...) przy ul. (...) w C. ujawniono ubrania, bieliznę i perfumy oznaczone podrobionymi znakami towarowymi w ilości 205 sztuk o szacunkowej wartości ok. 30 312,00 zł. Towary oznaczone były podrobionymi znakami towarowymi następujących marek:A., C. K., T. (...), E. (...), L.’s, V.’s S., H. B., P., D., P. R., C. H., J. G., L., C., G., D.&G., M., D., L., A., C., T. (...).

Sklep był prowadzony przez braci: J. K. (1)
i R. K.. Wspólnie zajmowali się zaopatrzeniem sklepu i dowożeniem towaru. Oskarżeni dostarczyli towar na zaplecze, zaś układaniem zajmowała się pracownica, tj. S. W.. Towar dostarczany był raz w miesiącu, czasami rzadziej.

W dniu 5 lipca 2024 roku w sklepie odzieżowym (...) przy ul. (...) w C. ujawniono ubrania, bieliznę i perfumy oznaczone podrobionymi znakami towarowymi w ilości 90 sztuk. Towary oznaczone były podrobionymi znakami towarowymi następujących marek: T. (...), A., H. B., C. K., P., V., C., C. H., D., J. G., M. F. K. P., Jo M. L., P., G., T. (...), P. R., L.,

R. K. nie ma dzieci na utrzymaniu, jest zatrudniony w ramach stosunku pracy, jego majątek stanowi lokal mieszkalny oraz samochód osobowy, nie był karany.

J. K. (1) ma na utrzymaniu dwoje małoletnich dzieci, prowadzi działalność gospodarczą, jego majątek stanowi samochód osobowy, nie był karany.

Notatka urzędowa

Protokół przeszukania

Spis i opis rzeczy

Protokół oględziny rzeczy

Dokumentacja fotograficzna

Protokół zdawczo-odbiorczy

Wniosek o ściganie wraz z opisem oryginalnych produktów, wyciągiem z rejestru znaków towarowych

Wyjaśnienia oskarżonego R. K.

Wyjaśnienia oskarżonego J. K. (1)

Zeznania świadka S. W.

Spis i opis rzeczy

Zeznania świadka S. W.

Protokół zdawczo-odbiorczy

Protokół oględzin rzeczy

Dokumentacja fotograficzna

Wniosek o ściganie wraz z opisem oryginalnych produktów, wyciągiem z rejestru znaków towarowych

Wyjaśnienia oskarżonego R. K.

Wyjaśnienia oskarżonego J. K. (1)

Wyjaśnienia oskarżonego R. K.

Karta karna

Wyjaśnienia oskarżonego J. K. (1)

Karta karna

k. 10

k. 2-3v

k. 4-9v

k. 13-16

k. 17-211, 365-367

k. 212, 218

k. 235-236; 238-242; 261-266; 267-311; 316-325; 326, 328-330; 332-345; 346-353; 354; 369-452

k. 863-864v; 1284-1285

k. 875-877; 1278-1279

k. 462-462v; 1367

k. 457-461

k. 462-462v; 1367v

k. 469-475

k. 476-478v

k. 479-681, 903-977, 1025-1116

k. 701-707; 708-713; 714-716; 717-729; 730-731; 732; 733-780; 784-855; 1229-1273; 1315-1317; 1318-1319; 1321; 1325-1329; 1330-1334; 1339-1342; 1344-1350

k. 863-864v; 1284-1285

k. 875-877; 1278-1279

k. 863-864v; 1284-1285

k. 1293; 1366

k. 875-877; 1278-1279

k. 1292; 1365

Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

-

-

-

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

-

-

-

OCena DOWOdów

1.1.  Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

-

notatka urzędowa, protokół przeszukania, spis
i opis rzeczy, protokół oględziny rzeczy, protokół zdawczo-odbiorczy, dokumentacja fotograficzna, karta karna, wniosek
o ściganie wraz
z opisem oryginalnych produktów, wyciągiem z rejestru znaków towarowych

Zeznania świadka S. W.

Wyjaśnienia oskarżonego R. K.

Wyjaśnienia oskarżonego J. K. (1)

Sąd dał w pełni wiarę dowodom z dokumentów. Dokumenty urzędowe sporządzone w prawidłowy sposób przez osoby posiadające ku temu stosowne uprawnienia. Ich autentyczność
i wiarygodność nie stoi w sprzeczności z żadnym innym dowodem, a tym samym nie budzi wątpliwości Sądu. Dowody nieosobowe zostały zabezpieczone prawidłowo, stosownie do regulacji określających ich formę i treść, stanowiąc tym samym wierne odzwierciedlenie okoliczności w nich opisanych. Dowody niebudzące wątpliwości co do ich wiarygodności.

Sąd dał wiarę zeznaniom świadka co do okoliczności popełnienia czynu przez oskarżonych. Podniesione okoliczności znajdują potwierdzenie w równie wiarygodnych dokumentach urzędowych, którym Sąd także dał wiarę i na podstawie których ustalił stan faktyczny w niniejszej sprawie. Zeznania są pozbawione wewnętrznych sprzeczności.

Wyjaśnienia oskarżonego R. K. nie zasługują na uwzględnienie w przeważającej części. Są one sprzeczne z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, któremu Sąd dał wiarę, tj. w kwestii popełnienia przez oskarżonego zarzucanego czynu. Oskarżony złożył wyjaśnienia jedynie na etapie postępowania przygotowawczego, nie przyznał się do zarzucanego mu czynu i złożył krótkie wyjaśnienia. Oskarżony wyjaśnił, że to nie jego sklep, nie jego firma, zastępował sklepową, która była zatrudniona u J. K. (1). Wyjaśnienia oskarżonego stoją w sprzeczności z zeznaniami świadka S. W., która zeznała, że bracia prowadzili sklep wspólnie i razem dostarczali towar średnio raz w miesiącu.

Wyjaśnienia oskarżonego J. K. (1) nie zasługują na uwzględnienie w przeważającej części. Są one sprzeczne z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, któremu Sąd dał wiarę, tj. w kwestii popełnienia przez oskarżonego zarzucanego czynu. Oskarżony złożył wyjaśnienia jedynie na etapie postępowania przygotowawczego, nie przyznał się do zarzucanego mu czynu i złożył krótkie wyjaśnienia. Oskarżony wyjaśnił, że nie miał świadomości, iż nie może sprzedawać tych towarów, gdyż w czasie pierwszej kontroli nie wszystkie produkty zostały zatrzymane, a funkcjonariusze wskazali, że obrót nimi jest dozwolony, po czym w czasie drugiej kontroli te produkty też zostały zatrzymane. Twierdzenia te stanowią jedynie nieudolną próbę uniknięcia przez oskarżonego odpowiedzialności. Wyjaśnienia oskarżonego stoją w sprzeczności z zeznaniami świadka S. W., która zeznała, że towar dostarczany był średnio raz w miesiącu przez oskarżonych, zaś świadek wykładała te produkty do sprzedaży. Nie sposób przyjąć założenia, że oskarżony nie miał świadomości, iż produkty, które usiłował wprowadzić do obrotu mają podrobione znaki towarowe, gdyż już uprzednio dokonywał ich zakupu, ponadto mając na uwadze doświadczenie życiowe musiał mieć świadomość, że produkty te nie są oryginalne, a obrót nimi jest zakazany.

1.2.  Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

-

notatka urzędowa - k. 1276

Sąd podczas ustalania stanu faktycznego nie oparł się na wskazanym dowodzie z dokumentu, okazał się on dla Sądu nieistotny, gdyż była to informacja wyłącznie proceduralna, która nie miała charakteru merytorycznego.

PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☒

1.3.  Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

I. 

J. K. (1)

II. 

R. K.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Zgodnie z treścią art. 305 ust. 1 ustawy Prawo własności przemysłowej „podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2 sprawca, który w celu wprowadzenia do obrotu, oznacza towary podrobionym znakiem towarowym,
w tym podrobionym znakiem towarowym Unii Europejskiej, zarejestrowanym znakiem towarowym lub znakiem towarowym Unii Europejskiej, którego nie ma prawa używać lub dokonuje obrotu towarami oznaczonymi takimi znakami.”.

Ustawa Prawo własności przemysłowej nie definiuje pojęcia wprowadzenia towarów do obrotu, choć określa co jest znakiem towarowym. Definicja legalna „znaku towarowego” wynika z treści przepisu art. 120 ust. 1 ustawy Prawo własności przemysłowej. „Może nim być każde oznaczenie umożliwiające odróżnienie towarów jednego przedsiębiorstwa od towarów innego przedsiębiorstwa oraz możliwe do przedstawienia w rejestrze znaków towarowych w sposób pozwalający na ustalenie jednoznacznego i dokładnego przedmiotu udzielonej ochrony.”.

Termin „podrobione znaki towarowe” został z kolei zdefiniowany w treści przepisu art. 120 ust. 3 ustawy Prawo własności przemysłowej. Zgodnie z w/w przepisem: „rozumie się przez to użyte bezprawnie znaki identyczne lub takie, które nie mogą być odróżnione
w zwykłych warunkach obrotu od znaków zarejestrowanych, dla towarów objętych prawem ochronnym.”. Do funkcji znaku towarowego należy przede wszystkim identyfikacja towaru, lecz stanowi także ważny instrument gospodarczy świadczący
o wysokiej jakości towarów, decyduje o atrakcyjności produktu.

Pojęcie „obrót towarowy” od strony ściśle językowej nie budzi żadnych kontrowersji
i jest definiowane jako „ruch towarów ze sfery produkcji do sfery konsumpcji realizowany przez akty kupna-sprzedaży” (S. Dubisz, red.: Uniwersalny słownik języka polskiego, Warszawa 2003, t. 3, s. 44 [w:] Uchwała SN z 24.05.2005 r., I KZP 13/05, OSNKW 2005, nr 6, poz. 50.). Przez obrót towarem rozumieć należy wszelkie czynności mające na celu zbycie towaru. Dotyczyć to może zbycia, czyli przeniesienia własności towaru, zarówno odpłatnego jak i darmowego. Z kolei przez obrót towarami oznaczonymi podrobionym znakiem towarowym bądź zarejestrowanym znakiem towarowym, którego dana osoba nie ma prawa używać należy rozumieć wszelkiego rodzaju czynności prawne polegające na wprowadzaniu towarów do obrotu oraz jego dalszą dystrybucję. Znamię czynu zabronionego zostanie zrealizowane przez każdą czynność polegającą na udostępnieniu towaru nabywcom, chodzi tu więc o każdy etap obrotu towarem oznaczonym w sposób wskazany w treści art. 305 w/w ustawy.

Wprowadzenie do obrotu towarów następuje w momencie utraty kontroli nad tymi przedmiotami przez osobę uprawnioną. Utrata kontroli oznacza, że uprawniony wyzbył lub fizycznie pozbawił się tych przedmiotów, co umożliwia ich dalszą swobodną cyrkulację (szerzej w tej kwestii - K. Szczepanowska-Kozłowska: Wyczerpanie praw własności przemysłowej, Warszawa 2003, s. 281 i n.). Przy takim rozumieniu, pojęcie „wprowadzenie do obrotu” oznacza pierwszą transakcję wyrobem, przy czym rozstrzygającą jest chwila wydania rzeczy, gdyż w tym momencie osoba uprawniona traci nad nią kontrolę. Decydujące zatem dla przyjęcia, że towar został wprowadzony do obrotu jest stwierdzenie, że uprawniony został pozbawiony faktycznej możliwości rozporządzenia danym przedmiotem.

Ustawodawca nie umieścił klauzuli nieumyślności w odniesieniu do niniejszego przepisu, stąd przestępstwa z art. 305 ust. 1 w/w ustawy można dopuścić się jedynie umyślnie, tak w zamiarze bezpośrednim, jak i ewentualnym.

Jak podnosi J. Stefańczyk-Kaczmarzyk [w:] Prawo własności przemysłowej. Komentarz, red. M. Kondrat, LEX/el. 2025, art. 305: „Wykładnia językowa wskazuje, że przedmiotem czynności sprawczej w obu formach popełnienia przestępstwa stypizowanego w art. 305 ust. 1 ustawy z 30.06.2000 r. Prawo własności przemysłowej (...) są równocześnie – towar i znak towarowy, ale w integralnym funkcjonalnie powiązaniu. Zakazane jest wszak oznaczanie towaru podrobionym znakiem towarowym albo znakiem zarejestrowanym przy braku uprawnienia do jego używania, bądź też dokonywanie obrotu towarem oznaczonym takimi znakami.”.

Niniejszy przepis ma na celu zagwarantowanie prawnokarnej ochrony przed naruszeniem praw ochronnych do znaków towarowych. „Chodzi o przeciwdziałanie występującemu zjawisku „podszywania się” pod cudzą markę (tzw. „piractwo”
w dziedzinie znaków towarowych). Mamy w tym wypadku do czynienia z działaniami
w oczywisty sposób podważającymi zaufanie do znaków towarowych, ich zdolności do odróżniania towarów istniejących na rynku.” (J. Raglewski [w:] Prawo własności przemysłowej. Komentarz do przepisów karnych, wyd. II, LEX/el. 2016, art. 305.)

Za przedmiot ochrony wynikający z przepisu art. 305 ust. 1 w/w ustawy należy wskazać prawidłowość obrotu towarem oraz mienie w postaci prawa własności przemysłowej (postanowienie Sądu Najwyższego z 20 marca 2008 roku o sygn. akt I KZP 1/08).

Przestępstwo z art. 305 ust. 1 w/w ustawy ma charakter powszechny. Może je zatem popełnić każda osoba zdolna do ponoszenia odpowiedzialności karnej.

Na gruncie niniejszego postępowania oskarżeni stanęli pod zarzutem występku polegającego na usiłowaniu dokonaniu obrotu towarami oznaczonymi podrobionymi znakami towarowymi. Należy w tym miejscu odnieść się do trudności związanej
z rozgraniczeniem dokonania a usiłowania niniejszego przestępstwa. Jak wskazuje
J. Raglewski [w:] Prawo własności przemysłowej. Komentarz do przepisów karnych, wyd. II, LEX/el. 2016, art. 305: „Samo oferowanie do sprzedaży określonego towaru nie może być kwalifikowane jako obrót nim. Nie oznacza to, rzecz jasna, że takie zachowanie pozostaje bezkarne. Oferowanie do sprzedaży towaru opisanego w art. 305 można zakwalifikować jako zachowanie zmierzające bezpośrednio do dokonania czynu zabronionego w rozumieniu art. 13 § 1 k.k., a zatem mamy do czynienia z usiłowaniem dokonania przestępstwa z art. 305.”.

Przystępując do analizy stanu faktycznego w przedmiotowym postępowaniu, po skonfrontowaniu go ze stanowiskiem doktryny, bezspornie oskarżeni usiłowali wprowadzić do obrotu szereg towarów, które oznaczono podrobionymi znakami towarowymi. Dowodzą temu zarówno protokoły przeszukania i oględzin (k. 2-8 akt, 13-211 akt, 455-461, 476-681), jak i zeznania świadka S. W. (k. 462-463 akt), która przyznała, że obaj oskarżeni zajmowali się prowadzeniem sklepu. Fakt oznaczenia towarów znakami podrobionymi wynika w sposób jasny z oględzin tych przedmiotów, które stanowiły dowód rzeczowy w tym postępowaniu. Podrobienie tych oznaczeń zostało także wykazane poprzez materiały nadesłane przez poszczególnych pokrzywdzonych.

Materiał dowodowy zebrany w toku postępowania wskazuje, że oskarżeni działali
w zamiarze co najmniej ewentualnym. Mieli oni doświadczenie w handlu przedmiotami oznaczonymi podrobionymi znakami towarowymi, wygląd przedmiotowych produktów znacząco różnił się od oryginałów, co bezspornie oskarżenie mogli dostrzec.

Stopień społecznej szkodliwości tego czynu należy ocenić jako znaczny, szczególnie mając na uwadze ilość podrobionego towaru. Ponadto z całą pewnością oskarżeni dopuścili się przestępstwa z art. 305 ust. 1 ustawy Prawo własności przemysłowej w celu osiągnięcia korzyści majątkowej.

Czyny oskarżonych były także zawinione. Oskarżeni są osobami dorosłymi, mającymi świadomość treści normy prawnej. Brak jest okoliczności pozwalających na powzięcie wątpliwości odnośnie poczytalności oskarżonych. Nie działali oni w stanie wyższej konieczności bądź innej anormalnej sytuacji motywacyjnej.

Biorąc pod uwagę wyżej poczynione rozważania, Sąd uznał oskarżonych: J. K. (1) i R. K. za winnych zarzucanych im aktem oskarżenia czynów stanowiących występek z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 305 ust. 1 ustawy Prawo własności przemysłowej.

☐

1.1.  Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

-

-

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

-

☐

1.4.  Warunkowe umorzenie postępowania

-

-

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

-

☐

1.5.  Umorzenie postępowania

-

-

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

-

☐

1.6.  Uniewinnienie

-

-

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

-

KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

J. K. (1)

I. 

I. 

Przestępstwo z art. 305 ust. 1 ustawy Prawo własności przemysłowej zagrożone jest karą grzywny, ograniczenia wolności bądź karą pozbawienia wolności w wymiarze
do 2 lat. Jak wynika z dyrektywy zawartej w treści
art. 58 § 1 k.k., karę pozbawienia wolności można wymierzyć tylko wtedy, gdy inna kara lub środek karny przewidziane
w kodeksie karnym nie mogą spełnić celów kary, tj. związanych z funkcjami penalnymi prawa karnego. Dyrektywy wymiaru kary zostały stypizowane w treści przepisu art. 53 k.k.

Zgodnie z treścią art. 53 § 1 k.k., sąd wymierza karę według swojego uznania, w granicach przewidzianych w ustawie, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu, okoliczności obciążające i okoliczności łagodzące, cele kary w zakresie społecznego oddziaływania, a także cele zapobiegawcze, które ma ona osiągnąć w stosunku do skazanego. Dolegliwość kary nie może przekraczać stopnia winy.

Z kolei wymierzając karę, sąd uwzględnia w szczególności motywację i sposób zachowania się sprawcy, zwłaszcza
w razie popełnienia przestępstwa na szkodę osoby nieporadnej ze względu na wiek lub stan zdrowia, popełnienie przestępstwa wspólnie z nieletnim, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na sprawcy obowiązków, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu,
a zwłaszcza staranie o naprawienie szkody lub zadośćuczynienie w innej formie społecznemu poczuciu sprawiedliwości, a także zachowanie się pokrzywdzonego (art. 53 § 2 k.k.).

W ocenie Sądu na kanwie niniejszego postępowania nie zachodziły podstawy do wymierzenia oskarżonemu kary pozbawienia wolności bądź ograniczenia wolności. W celu skutecznej resocjalizacji oskarżonego nie jest konieczne orzeczenie kary najsurowszej, gdyż oskarżony dotychczas był osobą przestrzegającą porządku prawnego, nie przejawiał objawów demoralizacji, nie był karany, z kolei stopień społecznej szkodliwości czynu nie był na tyle wysoki, by implikował zasadność zastosowania kary izolacyjnej.

Orzeczenie zaś kary ograniczenia wolności nie było zasadne
z uwagi na prowadzenie przez oskarżonego działalności gospodarczej. Z tego też powodu karą adekwatną do popełnionego czynu jest kara grzywny – szczególnie mając na uwadze, iż oskarżony dopuścił się czynu w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, zatem orzeczona kara będzie dla oskarżonego dostatecznie dotkliwa i winna uchronić przed popełnieniem podobnego przestępstwa w przyszłości.

Na wysokość grzywny wpływ miała ilość produktów, które oskarżony usiłował wprowadzić do obrotu.

Okolicznością łagodzącą, wpływającą na wymiar kary była dotychczasowa niekaralność oskarżonego.

Dodatkowo Sąd miał na uwadze słuszny pogląd judykatury, negujący twierdzenie, iż tylko wysokie kary pozbawienia wolności osiągają cele prewencyjne. Cele te osiąga się karami sprawiedliwymi, bez względu na ich wysokość. Taką karą
w przekonaniu Sądu będzie wymierzenie kary grzywny, jako kary najłagodniejszego rodzaju, ale za to w wysokości dolegliwej dla oskarżonego.

R. K.

II. 

II.

Przestępstwo z art. 305 ust. 1 ustawy Prawo własności przemysłowej zagrożone jest karą grzywny, ograniczenia wolności bądź karą pozbawienia wolności w wymiarze
do 2 lat. Jak wynika z dyrektywy zawartej w treści
art. 58 § 1 k.k., karę pozbawienia wolności można wymierzyć tylko wtedy, gdy inna kara lub środek karny przewidziane
w kodeksie karnym nie mogą spełnić celów kary, tj. związanych z funkcjami penalnymi prawa karnego. Dyrektywy wymiaru kary zostały stypizowane w treści przepisu art. 53 k.k.

Zgodnie z treścią art. 53 § 1 k.k., sąd wymierza karę według swojego uznania, w granicach przewidzianych w ustawie, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu, okoliczności obciążające i okoliczności łagodzące, cele kary w zakresie społecznego oddziaływania, a także cele zapobiegawcze, które ma ona osiągnąć w stosunku do skazanego. Dolegliwość kary nie może przekraczać stopnia winy.

Z kolei wymierzając karę, sąd uwzględnia w szczególności motywację i sposób zachowania się sprawcy, zwłaszcza
w razie popełnienia przestępstwa na szkodę osoby nieporadnej ze względu na wiek lub stan zdrowia, popełnienie przestępstwa wspólnie z nieletnim, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na sprawcy obowiązków, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu,
a zwłaszcza staranie o naprawienie szkody lub zadośćuczynienie w innej formie społecznemu poczuciu sprawiedliwości, a także zachowanie się pokrzywdzonego (art. 53 § 2 k.k.).

W ocenie Sądu na kanwie niniejszego postępowania nie zachodziły podstawy do wymierzenia oskarżonemu kary pozbawienia wolności bądź ograniczenia wolności. W celu skutecznej resocjalizacji oskarżonego nie jest konieczne orzeczenie kary najsurowszej, gdyż oskarżony dotychczas był osobą przestrzegającą porządku prawnego, nie przejawiał objawów demoralizacji, nie był karany, z kolei stopień społecznej szkodliwości czynu nie był na tyle wysoki, by implikował zasadność zastosowania kary izolacyjnej.

Orzeczenie zaś kary ograniczenia wolności nie było zasadne
z uwagi na pozostawanie przez oskarżonego w stosunku pracy. Z tego też powodu karą adekwatną do popełnionego czynu jest kara grzywny – szczególnie mając na uwadze, iż oskarżony dopuścił się czynu w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, zatem orzeczona kara będzie dla oskarżonego dostatecznie dotkliwa i winna uchronić przed popełnieniem podobnego przestępstwa w przyszłości.

Na wysokość grzywny wpływ miała ilość produktów, które oskarżony usiłował wprowadzić do obrotu.

Okolicznością łagodzącą, wpływającą na wymiar kary była dotychczasowa niekaralność oskarżonego.

Dodatkowo Sąd miał na uwadze słuszny pogląd judykatury, negujący twierdzenie, iż tylko wysokie kary pozbawienia wolności osiągają cele prewencyjne. Cele te osiąga się karami sprawiedliwymi, bez względu na ich wysokość. Taką karą
w przekonaniu Sądu będzie wymierzenie kary grzywny, jako kary najłagodniejszego rodzaju, ale za to w wysokości dolegliwej dla oskarżonego.

Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

J. K. (1)

R. K.

III.

III.

Sąd na podstawie art. 44 § 1 k.k. i art. 306 ust. 2 ustawy Prawo własności przemysłowej orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa poprzez zniszczenie dowodów rzeczowych wymienionych w wykazie dowodów rzeczowych od poz. 1 do poz. 57, znajdujących się na k. 1288-1291 akt. Orzeczenie przepadku w/w przedmiotów było obligatoryjne, natomiast pozostawienie tychże towarów we władaniu oskarżonych byłoby sprzeczne z celami procesu karnego. Przedmioty te pochodziły bezpośrednio z przestępstwa.

6. inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

Pełnomocnicy oskarżycieli posiłkowych złożyli wnioski o orzeczenie wobec oskarżonych obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem na mocy art. 46 k.k. Należy
w tym miejscu podnieść, że sąd karny jest zobowiązany do orzekania o naprawieniu szkody wtedy, gdy jej ustalenie nie jest znacznie utrudnione (art. 46 § 2 k.k.).

Na kanwie niniejszego postępowania Sąd nie ma możliwości ustalenia zarówno samego faktu zaistnienia szkody, jak i jej wielkości. Jak wskazano w treści wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z 15.05.2025 r., IX Ka 403/25, z doświadczenia życiowego wynika, iż osoby nabywające towary będące przedmiotami czynności wykonawczej przestępstwa z art. 305 ustawy Prawo własności przemysłowej stanowią odmienną grupę odbiorców niż nabywcy oryginalnych towarów. Wynika to z istotnie zróżnicowanej ceny i odmiennych możliwości finansowych klientów obu grup. Brak jest zatem dostatecznych danych, aby stwierdzić, że pokrzywdzeni w wyniku popełnionego przestępstwa ponieśli realną szkodę wynikającą ze spadku sprzedaży towarów oznaczonych prawidłowo znakami towarowymi. Nie można zaaprobować także kalkulacji dot. poniesionej szkody bazującej na ustaleniu ilości towarów, jakie zostały zabezpieczone w toku prowadzonego postępowania karnego i wartości oryginalnych towarów. Szkoda w dużej mierze sprowadza się bowiem do utraty zysku, zaś cena produktu oryginalnego obejmuje także koszty jego wytworzenia oraz dystrybucji. Ponadto nie jest możliwe precyzyjne ustalenie ilu nabywców zdecydowałoby się na zakup towaru oryginalnego w odniesieniu do towarów z podrobionymi znakami towarowymi.

Ponadto, a co w zasadzie jest najistotniejsze w przedmiotowym postępowaniu, zabezpieczone w sprawie dowody rzeczowe, tj. towary z podrobionymi znakami towarowymi nie zostały wprowadzone do obrotu, bowiem nie doszło do ich sprzedaży. Towary zostały zabezpieczone w trakcie wykładania ich na półki, a zatem szkoda w rozumieniu prawa karnego w ogóle nie wystąpiła. Oskarżeni zostali uznani za winnych popełnienia przestępstwa usiłowania dokonania obrotu towarami z podrobionymi znakami towarowymi, stąd też nie nastąpiła żadna szkoda.

W tej sytuacji w ocenie Sądu brak było podstaw, ale też możliwości orzekania
o obowiązku naprawienia szkody.

7.  KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

IV.














V.

VI.

W toku postępowania oskarżyciele posiłkowi byli reprezentowani przez pełnomocników z wyboru, którzy wnieśli o zasądzenie od oskarżonych na rzecz oskarżycieli posiłkowych poniesionych kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Sąd na podstawie art. 627 k.p.k. zasądził od oskarżonych na rzecz każdego z oskarżycieli posiłkowych kwotę po 684,00 zł (sześćset osiemdziesiąt cztery złote 00/100) tytułem poniesionych kosztów zastępstwa procesowego, ustaloną na podstawie stawek minimalnych wynikających z § 11 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 3 oraz § 17 pkt
1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 roku
w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (360,00 zł + 840,00 zł + 168,00 zł = 1 368,00 zł : 2 = 684,00 zł).

O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 626 § 1 k.p.k. i art. 627 k.p.k.

Sąd wymierzył oskarżonemu J. K. (1) opłatę sądową w kwocie 500,00 zł na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy z 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych, a także obciążył go wydatkami poniesionymi w sprawie w kwocie 40,00 zł.

Na zasądzone wydatki złożyły się: ryczałt za doręczenia w postępowaniu przygotowawczym (20,00 zł) oraz ryczałt za doręczenia w postępowaniu sądowym (20,00 zł) – zgodnie z treścią § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 18 czerwca 2003 roku w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym.

O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 626 § 1 k.p.k. i art. 627 k.p.k.

Sąd wymierzył oskarżonemu R. K. opłatę sądową w kwocie 500,00 zł na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy z 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych, a także obciążył go wydatkami poniesionymi w sprawie w kwocie 40,00 zł.

Na zasądzone wydatki złożyły się: ryczałt za doręczenia w postępowaniu przygotowawczym (20,00 zł) oraz ryczałt za doręczenia w postępowaniu sądowym (20,00 zł) – zgodnie z treścią § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 18 czerwca 2003 roku w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym.

Podpis