Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Chełmnie

Formularz UK 1

Sygnatura akt

II K 59/25

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

1. USTALENIE FAKTÓW

1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.

M. K.

W dniu 30 czerwca 2024 r. około godziny 11:45 w miejscowości B., powiat (...) po drodze publicznej (...) kierował w ruchu lądowym pojazdem marki V. (...) o numerach rejestracyjnych (...) wbrew zakazowi orzeczonemu na podstawie wyroku Sądu Rejonowego w Chełmnie z dnia 21 lipca 2023 roku o sygnaturze II K 186/23 na okres 4 lat oraz wyroku Sądu Rejonowego w Chełmnie z dnia 06 lutego 2024 roku o sygnaturze II K 443/23 na okres 3 lat

- tj. czyn z art. 244 k.k.

2.

M. K.

W dniu 07 stycznia 2025r. w miejscowości C. przy ul. (...), na drodze publicznej w ruchu lądowym kierował samochodem osobowym marki M. (...) o numerach rejestracyjnych (...), nie stosując się przy tym do zakazu kierowania wszelkimi pojazdami mechanicznymi, orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego w Chełmnie z dnia 21 lipca 2023 roku sygnatura II K 186/23, wyrokiem Sądu Rejonowego w Chełmnie z dnia 06 lutego 2024 roku sygnatura II K 443/23 oraz wyrokiem Sądu Rejonowego w Środzie Śląskiej z dnia 19 września 2024 roku sygnatura II K 136/24

- tj. czyn z art. 244 k.k.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

Wyrokiem Sądu Rejonowego w Chełmnie z dnia 21 lipca 2023 roku o sygnaturze II K 186/23 orzeczono wobec M. K. zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 4 lat za przestępstwo z art. 178a § 1 k.k. i art. 244 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.

Wyrokiem Sądu Rejonowego w Chełmnie z dnia 06 lutego 2024 roku o sygnaturze II K 443/23 orzeczono wobec M. K. zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat za ciąg dwóch przestępstw z art. 244 k.k.

Wyrokiem Sądu Rejonowego w Środzie Śląskiej z dnia 19 września 2024 roku sygnatura II K 136/24 orzeczono wobec M. K. zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 lat za przestępstwo z art. 244 k.k.

- odpisy wyroków sygn. akt II K 186/23, 443/23 i

136/24,

- karty karne

9, 129, 11, 128, 126

37-38, 114-117, 141-143, 159-161

W dniu 30 czerwca 2024 r. około godziny 11:45 w miejscowości B., powiat (...) M. K. został zatrzymany do kontroli drogowej, w toku której ujawniono, że po drodze publicznej (...) kierował w ruchu lądowym pojazdem marki V. (...) o numerach rejestracyjnych (...) wbrew zakazowi orzeczonemu na podstawie wyroku Sądu Rejonowego w Chełmnie z dnia 21 lipca 2023 roku o sygnaturze II K 186/23 na okres 4 lat oraz wyroku Sądu Rejonowego w Chełmnie z dnia 06 lutego 2024 roku o sygnaturze II K 443/23 na okres 3 lat.

Ponadto w dniu 07 stycznia 2025r. w miejscowości C. przy ul. (...) został zatrzymany do kontroli drogowej, w toku której ujawniono, że na drodze publicznej w ruchu lądowym kierował samochodem osobowym marki M. (...) o numerach rejestracyjnych (...), nie stosując się przy tym do zakazu kierowania wszelkimi pojazdami mechanicznymi, orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego w Chełmnie z dnia 21 lipca 2023 roku sygnatura II K 186/23, wyrokiem Sądu Rejonowego w Chełmnie z dnia 06 lutego 2024 roku sygnatura II K 443/23 oraz wyrokiem Sądu Rejonowego w Środzie Śląskiej z dnia 19 września 2024 roku sygnatura II K 136/24.

- wyjaśnienia

oskarżonego,

- notatki urzędowe

99-100,

119-120

2, 107-108

M. K. ma 34 lata, ur. (...) w M., jest z zawodu murarzem-tynkarzem o wykształceniu średnim, przed osadzeniem pracował dorywczo, bezrobotny, rozwiedziony, posiada dwoje dzieci w wieku 4 i 8 lat na jego utrzymaniu, był wielokrotnie karany sądownie. Wielokrotnie naruszał przepisy ruchu drogowego. Przebywał już w zakładzie karnym.

- wyjaśnienia

oskarżonego

- karty karne

- odpisy wyroków

- zaświadczenia o naruszeniach wpisanych do ewidencji kierujących pojazdami silnikowymi

- odpis wyroku SR w Bydgoszczy sygn. akt: IX W 601/23

- informacja z centralnej bazy danych osób pozbawionych wolności

99, 119

37-38, 114-117, 141-143, 159-161

j.w.

7, 104, 124

56

85-87

1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

2. OCENA DOWODÓW

2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1

Wyjaśnienia oskarżonego

Oskarżony w postępowaniu przygotowawczym przyznał się do zarzucanych mu czynów i złożył wyjaśnienia zgodne z ustalonym stanem faktycznym. Wnosił o dobrowolne poddanie się jak najłagodniejszej karze. Nie podał żadnych okoliczności usprawiedliwiających jego zachowanie, podnosząc jedynie, że chce jak najszybciej wyjść z zakładu karnego, gdyż jego konkubina jest w ciąży.

Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego, albowiem były one logiczne i zgodne z pozostałym materiałem dowodowym.

1.

- dokumenty (zaświadczenia, informacje urzędowe, odpisy wyroków,)

Itd.

- Dokumenty stanowiące podstawę ustaleń faktycznych nie budzą wątpliwości, co do rzetelności i autentyczności zgromadzonych w nich informacji. Nadto zostały sporządzone przez uprawnione do tego osoby, przy zachowaniu wymogów przewidzianych w obowiązujących przepisach prawa. Podkreślić również należy, że żadna ze stron nie kwestionowała w toku postępowania prawdziwości, ani wiarygodności żadnego z dokumentów ujawnionych w toku rozprawy.

2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia

dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt

1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

1, 2

Zeznania świadków A. W. i M. C.

Zeznania byłej konkubiny oskarżonego oraz właścicielki mieszkania, które wynajmował nie stanowiły podstawy ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie, a służyły jedynie próbom miejsca pobytu ukrywającego się podejrzanego w toku postępowania przygotowawczego.

3. PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia

z wyroku

Oskarżony

3.1. Podstawa prawna

skazania albo warunkowego

umorzenia postępowania

zgodna z zarzutem

I i IV

M. K.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Zgodnie z art. 244 k.k. kto nie stosuje się do orzeczonego przez sąd zakazu (…) prowadzenia pojazdów podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

Przepis ten penalizuje zachowania polegające na niepodporządkowaniu się orzeczeniom wydanym przez sąd. Ma zatem za zadanie wymuszenie obowiązku respektowania orzeczeń sądowych, dlatego pełni ważną funkcję, zapewniając poszanowanie powagi samego sądu, jak i jego orzeczeń.

Występek z art. 244 k.k. można popełnić wyłącznie umyślnie, działając z zamiarem bezpośrednim lub ewentualnym (postanowienie SN z 5.02.2009 r., II KK 254/08, LEX nr 486550). Znamiona komentowanego przestępstwa są spełnione, jeśli zakaz, do którego sprawca się nie stosuje, został orzeczony przez sąd prawomocnie. Wymaga to w konsekwencji ustalenia świadomości sprawcy co do uprawomocnienia się orzeczonego zakazu (tak wyrok SN z 17.01.2003 r., WA 75/02, OSNKW 2003/5–6, poz. 44).

W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, że liczne zakazy prowadzenia pojazdów zostały wobec oskarżonego orzeczone prawomocnie. Oskarżony doskonale wiedział, że orzeczono wobec niego zakazy prowadzenia pojazdów mechanicznych w sprawach o sygn. akt: II K 186/23, 443/23 i 136/24. W chwili więc gdy podjął decyzję o prowadzeniu pojazdu w dniu 30 czerwca 2024 r. działał w zamiarze bezpośrednim popełnienia przestępstwa. Taki sam zamiar przyświecał mu w momencie prowadzenia pojazdu w dniu 7 stycznia 2025 r., pomimo iż wcześniej już w niniejszej sprawie został za to samo zatrzymany.

Natomiast popełnienie przez oskarżonego dwóch czynów w odstępie ponad 6 miesięcy wykluczało ich zakwalifikowanie jako ciągu przestępstw z art. 91 § 1 k.k., zgodnie z którym jeżeli sprawca popełnia w krótkich odstępach czasu, z wykorzystaniem takiej samej sposobności, dwa lub więcej przestępstw, zanim zapadł pierwszy wyrok, chociażby nieprawomocny, co do któregokolwiek z tych przestępstw, sąd orzeka jedną karę określoną w przepisie stanowiącym podstawę jej wymiaru dla każdego z tych przestępstw, w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę. W przedmiotowej sprawie brak znamienia krótkiego odstępu czasu spowodował konieczność przyjęcia, że czyny oskarżonego pozostają w zbiegu realnym.

3.2. Podstawa prawna

skazania albo warunkowego

umorzenia postępowania

niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

3.3. Warunkowe umorzenie
postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

3.4. Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

3.5. Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

4. KARY, ŚRODKI KARNE, PRZEPADEK, ŚRODKI KOMPENSACYJNE
I ŚRODKI ZWIĄZANE Z PODDANIEM SPRAWCY PRÓBIE

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

1.

I i IV

I IV

Wymierzając oskarżonemu kary za przypisane mu w wyroku czyny z art. 244 k.k. Sąd miał na uwadze wskazania z art. 53 k.k., zatem w pierwszej kolejności granice zagrożenia ustawowego powyższego występku tj. od 3 miesięcy do 5 lat pozbawienia wolności. Sąd miał również na względzie znaczny stopień społecznej szkodliwości czynów z art. 244 k.k. z uwagi na rodzaj naruszonego dobra, jakim jest dobro wymiaru sprawiedliwości. Sąd miał również na uwadze, aby wymierzona kara nie przekroczyła stopnia winy oskarżonego. Nadto Sąd miał na uwadze właściwości i warunki osobiste oskarżonego, zwłaszcza jego dotychczasowy sposób życia.

W sprawie nie było żadnych okoliczności łagodzących.

Natomiast okolicznością obciążającą w niniejszej sprawie był z pewnością fakt, że oskarżony był już ośmiokrotnie karany sądownie (w momencie popełnienia ostatniego z czynów – siedmiokrotnie), w tym czterokrotnie już za takie samo przestępstwo z art. 244 k.k., wiedział więc doskonale, na co się decyduje, prowadząc pojazd.

Przepis art. 244 k.k. przewiduje tylko karę pozbawienia wolności od 3 miesięcy do 5 lat. Sąd uznał, że karą adekwatną do wagi popełnionego przez oskarżonego czynu i stopnia jego społecznej szkodliwości, jak również stopnia jego winy będzie kara 7 (siedmiu) miesięcy pozbawienia wolności za każdy z czynów. Orzeczenie wobec oskarżonego kary łagodniejszego rodzaju (zgodnie z możliwością przewidzianą w art. 37a k.k.) byłoby w ocenie Sądu wyrazem nieuzasadnionego pobłażania dla oskarżonego i jego zachowania. Wymierzone wobec oskarżonego kary są w przekonaniu Sądu karami sprawiedliwymi i spełniają dyrektywy wymiaru kary określone w art. 53 k.k. Oskarżony dotąd nigdy nie był zainteresowany wykonaniem orzeczonych wobec niego kar wolnościowych, a wymierzone mu grzywny i kary ograniczenia wolności podlegały zamianie na zastępcze kary pozbawienia wolności w sprawach o sygn. akt: II K 186/23 SR w Chełmnie, VI K 873/23 SR w Poznaniu, III K 1215/23 SR w Bydgoszczy, II K 443/23 SR w Chełmnie.

Analiza dotychczasowego sposobu życia M. K. prowadzi do wniosku, że jest on już osobą całkowicie zdemoralizowaną i jedynie kara o izolacyjnym charakterze jest w stanie odnieść wobec niego jakikolwiek skutek, zaś pozostawanie oskarżonego na wolności prowadzi jedynie do naruszania przez niego norm prawa karnego i dalszego prowadzenia pojazdów wbrew licznym sądowym zakazom. Oskarżony notorycznie nie stosował się do orzeczonych zakazów, nie wykonywał orzeczonych kar, wolał ukrywać się przed wymiarem sprawiedliwości, był poszukiwany listami gończymi. Stąd wymierzenie kary wobec oskarżonego sprowadza się do wyeliminowania go przynajmniej na jakiś czas ze społeczeństwa, w którym nie potrafi on prawidłowo funkcjonować. Poprzednie bowiem wyroki nie skłoniły go do wyciągnięcia jakichkolwiek pozytywnych wniosków odnośnie nieopłacalności popełniania przestępstw.

1.

II i V

Orzeczenie zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w przedmiotowej sprawie z uwagi na treść art. 42 § 1a pkt 2 k.k. było obligatoryjne. Sąd uznał, że oskarżony ponieść musi konsekwencje swego zachowania przede wszystkim w zakresie pozbawienia go możliwości kierowania pojazdami mechanicznymi, z uwagi zaś na omówione wyżej okoliczności obciążające zakaz ten winien być orzeczony na okres zdecydowanie dłuższy od minimalnego. W konsekwencji Sąd orzekł na podstawie art. 42 § 1a pkt 2 k.k. i art. 43 § 1 k.k. wobec oskarżonego za każdy z czynów zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat. Są to kolejne zakazy prowadzenia pojazdów, orzekane wobec oskarżonego w ciągu zaledwie kilku lat.

Sąd orzekł zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, nie określając ich rodzaju czy strefy ruchu, albowiem zakres przedmiotowy środka karnego określonego w przepisie art. 42 § 1a k.k. obejmuje tylko wszelkie pojazdy mechaniczne.

Wskazać tu należy, iż ustawodawca zróżnicował zakres przedmiotowy środków karnych orzekanych na podstawie art. 42 k.k. W obecnym stanie prawnym zakres przedmiotowy tego środka karnego obejmuje:

a)  wszelkie pojazdy – art. 42 § 2 k.k.,

b)  wszelkie pojazdy mechaniczne – art. 42 § 1a, § 3 i § 4 k.k.,

c)  pojazdy określonego rodzaju – art. 42 § 1 i § 2 k.k.

„Wyspecyfikowanie, iż chodzi o pojazdy określonego rodzaju (art. 42 § 1), wszelkie pojazdy lub pojazdy określonego rodzaju (art. 42 § 2) lub wszelkie pojazdy mechaniczne (art. 42 § 2-4 KK), miało na celu zmuszenie sądu do określenia zakresu przedmiotowego w każdym wypadku jego orzekania, a także ograniczenie możliwości jego dyferencjacji w stosunku do sprawców znajdujących się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo uciekających z miejsca przestępstwa.” (Kodeks karny. Komentarz, pod red. R. Stefańskiego, C.H. Beck 2018, wyd. 22).

„Najszerszy zakres ma orzeczenie zakazu prowadzenia "wszelkich pojazdów". Zakaz ten dotyczy więc wszelkich pojazdów poruszających się we wszystkich sferach ruchu, zarówno mechanicznych, jak i niemechanicznych. Termin "wszelkie pojazdy mechaniczne" oznacza każdy - bez względu na różnice - rodzaj pojazdów mechanicznych. Pojazdem mechanicznym jest pojazd wprawiany w ruch przez umieszczony w nim silnik (niezależnie od jego rodzaju: spalinowy, gazowy, elektryczny lub parowy).” (Kodeks karny. Komentarz, pod red. A. Grześkowiak i K. Wiaka, C.H. Beck 2019, wyd. 6).

Art. 42 § la kk przewiduje obligatoryjny terminowy zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w razie skazania za czyn z art. 178b lub art. 180a albo za czyn z art. 244, jeżeli czyn sprawcy polegał na niezastosowaniu się do zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15.03.2018 r„ II KK 63/18). Nie jest zatem możliwe orzeczenie na podstawie tego przepisu zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych określonego rodzaju.

1.

III i VI

Na podstawie art. 43a § 2 k.k. za czyny opisane w pkt I i II aktu oskarżenia Sąd orzekł wobec oskarżonego dwukrotnie świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy Postpenitencjarnej w kwocie po 5.000,- zł (pięć tysięcy) złotych za każdy czyn.

Orzeczenie świadczeń na rzecz FPPiPP było w przedmiotowej sprawie obligatoryjne, w minimalnej wysokości 5000 złotych za każdy z czynów.

1.

VII

VII

Czyny oskarżonego popełnione zostały w zbiegu realnym. Na mocy art. 85 kk i art. 86 §1 kk Sąd orzekł wobec oskarżonego karę łączną w wymiarze 10 miesięcy pozbawienia wolności. Kara w tej wysokości spełni swoją rolę zarówno w zakresie prewencji ogólnej jak szczególnej.

Zgodnie z art. 86 § 1 k.k. mającym podstawowe znacznie dla granic i wymiaru kary łącznej Sąd mógł zastosować zasadę pełnej kumulacji i orzec wobec karę łączną 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności, natomiast stosując zasadę pełnej absorpcji karę 8 miesięcy pozbawienia wolności. Jakkolwiek – zgodnie z art. 86 § 1 k.k. – przy orzekaniu kary łącznej możliwe jest zastosowanie zarówno zasady pełnej absorbcji, jak i zasady pełnej kumulacji, to jednak należy pamiętać, że zastosowanie każdej z tych zasad jest rozstrzygnięciem skrajnym, które może być stosowane wyjątkowo (por. wyrok SN z dni 2 grudnia 1975 r., Rw 628/75, OSNKW 1976 nr 2 poz. 33).

Sąd rozważył przede wszystkim czy pomiędzy poszczególnymi czynami, za które wymierzono kary, istnieje ścisły związek podmiotowy lub przedmiotowy, czy też związek ten jest dość odległy lub w ogóle go brak (wyrok SN z 25 października 1983 r., IV KR 213/83, OSNKW 1984, nr 5–6, poz. 65, z glosą L. Paprzyckiego, NP 1986, nr 3, s. 112). Między przestępstwami objętymi realnym zbiegiem istnieje bliska więź przedmiotowa i podmiotowa, są to przestępstwa jednorodzajowe, popełnione w bliskim związku czasowym i miejscowym, godzą w te same dobra. Ustalenia te sprzeciwiają się zastosowaniu zasady kumulacji. Natomiast popełnienie 2 kolejnych przestępstw w życiu oskarżonego z tego samego art. 244 k.k. wyklucza zastosowanie zasady pełnej absorbcji. Decydujące znaczenie miał jednak wzgląd na prewencyjne oddziaływanie kary, w znaczeniu prewencji indywidualnej i ogólnej. Popełnienie kolejnych przestępstw jest istotnym czynnikiem prognostycznym, przemawiającym za orzekaniem kary łącznej surowszej od wynikającej z dyrektywy absorpcji. Stąd też ostatecznie Sąd zastosował zasadę asperacji.

1.

VIII

VIII

Na podstawie art. 90 § 2 k.k. w miejsce środków karnych w postaci zakazów orzeczonych wobec oskarżonego w punktach II i V wyroku Sąd orzekł wobec oskarżonego łącznie środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 4 (czterech) lat.

Wymiar łącznego środka karnego na podstawie art. 90 § 2 k.k. w zw. z art. 86 § 1 k.k. ukształtowano również z uwzględnieniem powyższych rozważań o karze łącznej. Łączny środek karny wymierzony skazanemu mógł być orzeczony w granicach od 4 lat (powyżej najniższego wymiaru orzeczonego środka) do 6 lat (suma środków orzeczonych).

5. INNE ROZSTRZYGNIĘCIA ZAWARTE W WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku
odnoszący się
do przypisanego
czynu

Przytoczyć okoliczności

6. INNE ZAGADNIENIA

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

7. KOSZTY PROCESU

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Przytoczyć okoliczności

IX

Uznając, że sytuacja materialna oskarżonego nie jest zbyt dobra i że nie będzie on w stanie uiścić kosztów sądowych bez uszczerbku dla swojego koniecznego utrzymania (ma na utrzymaniu dzieci, a obecnie będzie odbywał kary pozbawienia wolności), Sąd zwolnił oskarżonego od opłaty sądowej na podstawie art. 17 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1983 r. Nr 49 poz. 223 ze zm.). Ponadto Sąd nie obciążył oskarżonego kosztami postępowania, obciążając nimi Skarb Państwa. Podstawą prawną do zwolnienia oskarżonego od kosztów sądowych w postępowaniu był przepis art. 624 § 1 k.p.k.

8. PODPIS